Türkiye’de en kutsal mesleklerden biri olarak görülen öğretmenlik, başta Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere tüm ülke tarafında hayranlık ve hürmetle karşılaşıyor. Fakat son periyotta öğretmen ve öğrenciler ortasında yaşanan tatsız olaylar, çeşitli kıssaları de tekrar gündeme getirdi.

ÖĞRETMEN VE ÖĞRENCİNİN İBRETLİK ÖYKÜSÜ

Toplumsal medyada geçmişte de sıkça paylaşılan bir öykü tekrar gündem oldu. Kelam konusu kıssaya nazaran annesinin vefat etmesi nedeniyle her gün derse geç kalan bir öğrenci, öğretmeninin şiddetine maruz kalıyor. Lakin öğretmenini kendisine uzak gören öğrenci, bu bilgiyi paylaşmak istemiyor. Öğretmen ise bu gerçeği öğrendikten sonra hayatının en güç anını yaşıyor.

İŞTE O AĞLATAN ÖYKÜ…

On yaşlarındaki küçük kız, okul önlüğünün düğmelerini iliklemeye çalışırken o kadar tez ediyordu ki, yaşadığı panikten elleri birbirine dolanıyordu. Uyumaktan şişmiş gözlerini ovalayarak dışarı fırladı.

HER SEFERİNDE PALAVRA SÖYLEMEK ZORUNDA KALDI

Ayakkabılarını ayağına geçirmeye çalışarak yürümesi yolda yalpalamasına sebep oluyordu. Son günlerde daima geç uyanıyor, birinci derse yetişemiyordu. Öğretmenin verdiği cezadan çok, her seferinde palavra söylemek zorunda kalmasıydı küçük yüreğini yoran. Bu sefer hangi bahaneyi uyduracaktı?

ÖĞRETMENİN SERT BAKIŞLARI ÜZDÜ

Uyuya kaldığını söylese, öğretmen her zamankinden daha çok kızacaktı. Annesine kelam vermişti. Ne olursa olsun, başına ne gelirse gelsin, muhakkak palavra söylemeyecekti. Geç kaldığı günlerde öğretmeninin bakışlarıyla alevlenen yangına karşı, sap yığınından palavraların ardına çaresizlik içinde gizleniyordu.

SON DEFA ÖNLÜĞÜNE BAKIP, BAŞINI KAPIYA YASLADI

Okulun kapısına geldiğinde koşmaktan terlemişti. Alnına, zahmet mürekkebiyle yazılan yazıyı, saçlarından süzülen ipek teller, daha bir barizleştiriyordu. Al yanaklarının üzerine yerleşen şiş gözlerle etrafına bakıyor, utangaç adımlarla koridorda ilerliyordu. Küçük vücudu, taşıyabileceğinden ağır bir çantanın esaretinde sınıfın önüne geldi. Son kere önlüğünü ve yakalığını düzeltip kulağını yavaşça kapıya yasladı.

ALAYLI BAKIŞLAR ORTASINDA SINIFA GİRDİ

İçeride hiç ses yoktu. Çantasını sırtından eline alıp, minik elleriyle kapıya birkaç sefer vurdu. Ürkek adımlarla içeri girdiğinde sınıftaki sessizlik, yerini fısıltılara karışan gülüşmelere bırakmıştı. Çocukların birtakımı, geç kaldığı için ona kızıyor, birtakımı alaycı bakışlarını gülmelerle perçinliyordu. Küçük kız, yerine geçmeye hazırlanırken; öğretmen, sınıfı susturan, gülüşmeleri kovalayan, küçük kızın yüreğini titreten konuşmasına başladı.

TEK AYAK ÜZERİNDE DURMA CEZASI

– Dur bakalım! Yerine oturma! Seni tekraren uyarmaktan, cezalandırmaktan bıktım. Sen, geç kalmaktan bıkmadın. Tahtanın yanına geç ve ders bitene kadar tek ayak üzerinde dur. Sorumsuzluğuna son verene kadar bu türlü yapacağım… Ayağını indirdiğini görmeyeyim…

ÇOCUKLAR GÜLMEYE BAŞLADI

Öğretmen, amaca koyduğu küçük bir kalbi tam ortasından yaralamıştı. Acımasız bir ressamın elinden çıkan hüzün tablosu sınıfın ortasında öylece duruyordu. Öbür çocukların yine başlayan gülüşmeleri tabloya vurulan fırçanın son darbeleri oldu.

“YA UYKUYU YA DA OKULU BIRAK”

ARKA ARDA SORULAR SORDU

– Dur biraz! Her gün derse geç kalıyorsun. Bu bu türlü gitmeyecek! Ya keyifle uyumaktan ya da okuldan vazgeç! İkisini de tıpkı anda yapmaya çalışmandan bıktım. Nasıl bir annen varmış ki, seni okula hazırlamaktan aciz, geleceğine karşı tasasız. Tekraren çağırmama karşın bir kez bile göremedim veli toplantılarında. Senin sorumsuzluğunun başka çocuklara örnek olmasına müsaade vermeyeceğim. Ya kendine çeki sistem ver ya da…

Öğretmeninin ağzında çakan şimşekler küçük kızın gözlerinde bekleyen bulutlara düşüyordu. Yağan yağmurlar çoraklaşmış bir yüreği yumuşatmaya yetmiyor, sorular devam ediyordu.

KÜÇÜK KIZIN BAŞI ÖNE DÜŞTÜ

– Okumak istemiyor musun? Şayet öyleyse, ne sen yorul ne de biz! Küçük kızın başı önüne düşmüştü.

+ Hayır öğretmenim, dedi. Okumayı çok istiyorum. Hem de çok; lakin her sabah birebir rüyayı görüyorum.

– Ne görüyorsun rüyanda?

+Geçen sene beni yalnız bırakan annemi cennette görüyorum. Beni çok özlediğini söylüyor, pamuk elleriyle başımı okşamak istiyor, tam elini uzatıyor; uyanıyorum. Yanaklarına süzülen yaşları sildikten sonra derin bir iç çekip, kelamlarına kaldığı yerden devam etti.

TİTREYEN SESİYLE SON BİR CÜMLE DAHA KURDU

+ Onu o kadar çok özledim ki… Tahminen birebir rüyayı tekrar görürüm, tahminen hayal kaldığı yerden devam eder diye tekrar uyuyor, uyanmak istemiyorum; fakat düş kaldığı yerden devam etmiyor…Daha fazlasını anlatacak gücü kalmamıştı. Titreyen sesiyle son bir cümle daha kurdu.

+ Hayalimde da olsa, bir kez başımı okşamasını, ona doya doya sarılmayı o kadar çok isterdim ki…

ÖĞRETMEN VE ÖĞRENCİ BAĞLANTISI

Toplumsal medya kullanıcıları, bu öykünün öğretmen ve öğrenci ortasındaki alakanın sıhhati açısından çok kıymetli olduğunu belirterek, bir öğretmenin yalnızca öğretmen değil ayrıyeten öğrencileri için sırdaş da olması biçiminde yorumlarda bulundu. Kelam konusu kıssa binlerce beğeni ve yorum aldı.

Son Dakika Haberleri